EVRİM GÜVENÇ

İki Kelime.

- Bana bak garson evladım, pideler yumuşak olsun ha! Biliyorsun… Dişlerim…

Bak işte burdayım, pidemden bir parça daha alıyorum. Görüyor musun, karnım aç ve yaşlıyım, o halde sana göre katmerli çirkinim. Hem aç, hem yaşlı…

Biliyor musun ben de gençtim. Bir zamanlar, yani öyle olduğumu hatırlıyorum. Tuhaf şey doğrusu, sanki dün gibi geliyor. Müsade et şu lokmamı yutayım…

Evet o kış çok kar yağmıştı, gemi kazasından sonra mıydıı, yok önceydi heralde. Gençtim o zamanlar, kanım kaynıyordu, her şeyi yapabilirmiş, her yere yetişebilirmişim, herkesin gönlüne girebilirmişim gibi hissediyordum. Yani, aslında yakışıklı değildim, ama çok okurdum. Kadınlar şiiri öhü öhö di, ben de kadınları. Kadınları kim öhü öhe ki… Allah kahretsin!

- Oğlum biraz peçete getir ordan, hadi!

Hep gittiğim bir yer vardı o zamanlar. 30 sene var heralde, dükkan oldu. Kadir; ne adamdı. Kadir’in Yeri, her akşam altıda damlardık okuldan çıkıp. Böyle duvarları falan o zamanın aktrislerinin posterleriyle süslü, karanlıkça bir yerdi. Hani şeyde oynamıştı… Filimde… Adını söyle işte, orda o posterin altındaki masaya otururdum hep.

Tarlabaşı’nda ev almıştık üniverstenin ilk yılı. O zaman bekara nerde ev, otobüse bile binemezdik. Babam, allah rahmet eylesin, okuyayım diye… Sonra baya zorluk da çektik ama iyiydi o zamanlar durumu. Atölyelerin ikisi de duruyordu heralde, öyle olacak duruyordu tabi. Okula giderdim gitmesine de, derslerle aram pek yoktu. Bahçede kitap okurdum çokça, bi de çay ocağına inerdim. Ne güzeldi bahçe, çam ağaçlarının altında, serinlikte oturmak. İki sayfa okusam yanıma biri gelirdi, ekseriyetle de kızlar. Dedim ya kızlar şiiri, ben kızları se… Oh! Unutuyorum bazen…

Çapkındım anlayacağın, gençtim, senin gibi. Popüler mi diyosunuz şimdi, ondan işte, ne haltsa. Açardım elimdeki kitabı, bir şiir patlatırdım en cafcaflısından, bazen ezberden, bazen de benimkilerden. Aralarda dururdum, gözünün içine bakardım, Meliha’nın, Belgin’in, kimse yanımdaki artık, ya da kimlerse, okudukça okurdum.

Dedem hatipmiş, ama hani zamanında en meşhurlarından. Babam anlatırdı sık sık, bir mersiye okuduğu zaman, dinleyen herkes gözyaşlarına boğulurmuş. Hatta 16 yaşında mı ne saraya davet emişler de, saray bir kese altınla ödüllendirmiş dedemi. Babam çok az görmüş dedemi, ama ara ara yüzüme bakar, dalar “Ahh koca Yusuf!” diye iç çekerdi. Benzermişim dedeme, ondan olacak, ben de şiir okudum mu, en fiyakalısı, en zengini, en ay yüzlüsü bile kendinden geçer, daha şiir bitmeden tav olurdu bana. Ne günlerdi. Böyle böyle çok kızın aklını çeldim, çok kadınla öhü öhe öhü öhhü… Anla işte, Tarlabaşı’ındaki evde. Kimiyle bir ay kimiyle, iki gün, canım nasıl isterse. Çok ağlayanları da olurdu peşimden, “sen böyle böyle dedin, kulağıma o sözleri fısıldadın, seni çok öhü öhe! öhhü öhhüü!” falan filan diye, hiç ses etmeden çekip gideni de. Derdim ki o zamanlar, “E istedikleri güzel sözler, şu iki kelime. Ben onlara bunu veriyorum, onlar da bana benim istediklerimi.” Gerisi umurumda olmazdı.

Üniversitenin 3. yılıydı galiba, kıştı, çok kar yağmıştı. Hava buz, geç kalkmışım zaten okula gitsem bahçede durulmaz, Kadir’in yerine gideyim diye çıktım evden. Tramvay durağında gördüm O’nu. Soğuktan yüzü pembeleşmiş, öylece bekliyordu yağan kardan korunduğu saçağın altında. Güzel desem, daha güzellerini gördüm, fiyakalı desem hiç değil. Ama şeytan dürttü gittim yanına, çekindi başta, konuştum konuştum, çeldim aklını. Keşke çelmeseydim, keşke görmeseydim dedim vaktiyle çok da, artık demiyorum, kaderimmiş. Aynur…

Bir hafta geldi gitti eve , çalışıyormuş bir yerde hatırlamıyorum şimdi, akşamları çıkıp bana geliyordu. Kulağına sözler fısıldıyorum, ruhuna dokunuyorum, sonra gidiyor geldiği gibi. Bir tuhaflığı vardı ama; pek konuşmaz çokça susar, gözümün içine diktiği kara dernlikleriyle anlatırdı söyleyeceğini, öyleymiş yani anlamadıydım o vakitler. Bir hafta geçti geçmedi, dedim ya kanım kaynıyor, okuldan, adını bile unuttum bak, bir kız, onunla geçiriyorum vaktimi artık. Kapı çaldı, açtım, Aynur. Bakmadı içeri bile, ama nasılsa anladı. Gözlerime dikti kara gözlerini…

“Dilerim ki ömrün boyunca dudaklarından bir daha sevgi sözcükleri dökülmesin. Dilerim ki sevginden ölsen de kimseye sevdiğini söyleyemeyesin!”

Gözleriyle mi dudaklarıyla mı söyledi buları şimdi de bilmiyorum. O zaman zaten umursamadım, kapıyı kapattığımda gitmişti.

Ne diyeyim ki başka, kaderimmiş işte, sözler gitti öksürükler geldi yerine. Yandım kavruldum birine, bir güzel söz edemedim öksürmekten, evlendim istemeden zoru zoruna, çocularımdan birine bile… diyemedim. Onların duymak istedikleri iki kelimeydi… Ben veremedim… Bir tek işte Aynur’un söylediklerini söylerken, bir tek o zaman;

“Dilerim ki ömrün boyunca dudaklarından bir daha sevgi sevgi sevgi sevgi sevgi sözcükleri dökülmesin. Dilerim ki sevgi sevgi sevgi sevgi sevgi sevginden ölsen de kimseye sev sev sev sev sevdiğini söyleyemeyesin!”

Pidemi bitiridiğimde, 2 masa ötemde camdan aksini izliyordu. Hesabı ödeyip giderken son bir kez yaşlı yüzüne baktım. Dudaklarıyla mı anlattı bunları yoksa gözleriyle mi bilemedim…