Alo?

Bursa’ya yeni taşınmışız. Geçen on yıl boyunca kooperatiften köydeki lojmana gelen her sarı zarftan sonra yaşanan kavgaların ödülü ikinci kattaki bu inşaat artığı daire. Henüz kent(li)leşme evriminin ilk basamağındaki cılız eşyalar 100 m2’yi dolduramamış zavallı bir iğretilik içinde titriyorlar orada burada. Ve fakat nasıl bir açlık ki koşa koşa telefon bağlatıyoruz ilk iş.

İlk telefonumuz. Bomboş salonun ortasında abide gibi duruyor. Yavru ağzı rengiyle çok cezbedici; bir yerleri aramalıyım! Da bir sorun var, hiç telefon numarası yok! Kimi arayacaksın? Evin bir anlık boş kalmasının akabinde, ortalıkta dolanan eşantiyon anahtarlığın üzerindeki numarayı fark ediyorum. “Faray örme dokuma, buyrun nasıl yardımcı olabilirim?” -Trok!- Korktum. Ama heyecan güzel, bi daha; “Faray örme dokuma, buyrun nasıl yardımcı olabilirim?”, “Alo?” diyip kapatıyorum.

Benim o ilk ‘Alo’mdan, ‘Olmaz aşkuum sen kapat!’a geçmemin üzerinden yıllar geçti. Faray Örme Dokua’da dokuyorlardır hala…

Ne saçma yazı oldu bu ya, ben de anlamadım. Duygusal desem değil, mesajlı desem hiç değil. Asıl onu geç şeyi anlatayım ben, bi kere köye iğneci gelmişti… Dur ya onu sonra anlatırım.

-Bitti-

37 Notes/ Hide

  1. sivilpenguen said: “dokumacı kızlar yalelli yallah” gibi sözleri olan şarkı bu faray dokuma’nın eseri. %100.
  2. evrimguvenc posted this