EVRİM GÜVENÇ

Salyangoz Çobanları

İlkbaharda başlayan bahar yağmurlarıyla yeşeren köyde, gizlendikleri köşelerinden çıkıverir salyangozlar. Nemi severler, ve geceyi. Yakınlarında konserve fabrikası bulunan köyün girişimci ruhlu öncü veletleri, gecenin kör karanlığında ellerinde fenerler ve çuvallarla salyangoz avına çıkarlar. Bilhassa uğrakları olan çimenliklerde ve bahçeleri ayıran çalılıkların etrafında gece boyu pek bir kovalamaca yaşanmadan toplanır bu yavaş hayvanlar. Çocuklar için köyde yazdan önce en geç uyunan gecelerdir işte bu yağmur sonraları. Çuvallar hızla dolar, soluk ışıklarıyla hemen ileride titreşen köye geri dönülür ganimetle. Ertesi gün yine yağmur yağar yine çuvallar dolar, av devam eder.

Ancak bu zavallı hayvanın da tazesi makbuldür. Haftada bir gelen fabrika aracısının tartısına çıkana dek canlı kalmalıdır salyangozlar. Ondandır ki geceleri süregiden avdan sonra gündüzleri davar otlatmaktan sonra en mühim meşgale eklenir çocukların hayatına; Salyangoz Çobanlığı. Hep beraber gidilen genişçe bir çimenlikte, çuvallar dolusu salyangoz otların üzerine boca edilir. Düşsel bir görüntüdür; küçük bir salyangoz tepesi artık beslenmek mi yoksa kaçmak için mi bilinmez ağır bir ritimle çimenlerin üzerine lav akıntısı gibi yayılır. Çobanlığı en az yorucu sürüdür belki de bu. Çocuklar oyunlarının başından ancak, diğer sürülere karışmaya kalkan ya da uzaklaşan salyangozları toplamak için ara verirler gün boyu.

Günler geçer, fabrikanın pinti aracısı köye gelir. Çuvallar tartılır, uyanık veletlerin ağır çeksin diye araya sokuşturduğu taşlar ıslak çuvaldan ayıklanır her zaman daha uyanık aracı tarafından. Asla kazanılamayacak pazarlıklar sonunda çocukların ceplerine tıkıştırdıkları kağıt paralar, salyangozların gavur illerine doğru çıkacakları yolculuğun biletleridir aynı zamanda. Mezattan sonra, cepler köy bakkalında çabucak boşalırken, salyangozların haşlandıklarında çığlık attıklarına dair tuhaf hikayeler, içilen Bixi Cola‘nın asiti gibi çabucak kaybolur. Ta ki o köy bakkalının önünden çok uzakta bir kentte, yazıya dökülene dek.

Evrim Güvenç - 2011 Mart