EVRİM GÜVENÇ

Acıyla Karşılaşma

Acıyla bir Cumartesi gecesi henüz Pazara 2 saat varken, havanın kışa rağmen ılıklığını fırsat bilerek dışarıda oturduğum Nevizade sokağında rastladım. Acı iki kişiydi. Bir yarısı bedeninin bütün topoğrafyasını vaktiyle bilinmedik dünyalara açılan atlasmışcasına keşfettiğim zarif bir kadın, diğer yarısı ise şimdi o atlası kollarının arasında belirgin bir mutlulukla taşıyan bir erkek. Acının önümden geçtiğini fark ettiğimde, 3. birayı içiyordum. Masanın, önümden hararetli biçimde geçip giden kalabalığa dönük oturduğum taburesinde, bir çekirge, bir güve, bir patates böceği ve latince isimli bir başkasının vızıldamalarını dinliyordum. Belki de Brautigan’ın böyle bir anda, benimki gibi birayla ıslanmış bıyıklarının altından, o tumturaklı benzetmelerinden hangisini masaya püskürteceğini hayal ettim. Size söylüyorum, 3. biradaydım ve tam olarak ne düşündüğümü gerçekten bilmiyorum.

Hayatın şimdiden; yani o masada, bahsettiğim böcek familyasının arasında oturduğum andan iki hafta öncesinde, yaptığım seçimlerin beni acının kadın olan yarısıyla, hiç ummadığım bir anda (ihtimal dışı bir rastlantıyla) karşılaştıracağını bilemezdim. Ben yalnızca, işten eve dönüş güzergahımı, daha önce ödünç verdiğim bir kaç CD’ye tekrar sahip olmak -ve belki uzun zaman boyunca görmediğim bir dostu görmek- amacıyla biraz değiştirmiştim. Ancak hayat bazen söyleyeceklerini söyler yalnızca, sizin günlük yaşamınızdaki miktarı “biraz” olan değişikliklerle ilgilenmez. Eğer hayal gücünüz varsa hayatın söylediklerini anlarsınız, yoksa nasıl olup da o an orada durduğunuzu düşünür, bunu sağlayan tüm ayrıntıları gözden geçirirsiniz.

Ne yazık ki hayal gücüm yoktu ve hayatın karşısında tam bir salak gibi dikilip bağırdım;